Mikey; onze trouwe vriend


Onze buddy Mikey is er niet meer…

Ons vriendje, my brown eyed boy, maatje, mattie, dofus…Allemaal bijnamen die wij onze hond Mikey al die tijd hebben gegeven. Het is nu twee maanden geleden, maar ik voel mij nu pas goed genoeg om over deze eigenwijze, trouwe hond te praten. Helaas hebben wij hem niet meer kunnen redden en hebben wij hem moeten laten gaan. 

Mikey, onze kanjer uit Spanje

Wij zijn wel heel gelukkig dat wij hem toch nog een aantal jaar een gouden mand hebben kunnen geven die hij daarvoor niet had. Hij was gelukkig bij ons, daar ben ik van overtuigd. Mikey had alleen een ding tegen. Hij was ziek. In zijn thuisland had hij een parasiet opgelopen waardoor hij na jaren Leishmania heeft gekregen. Het begon ongeveer een jaar nadat hij bij ons kwam. Mikey kreeg klachten als jeuk, kale plekken (tot bloedens toe) en moeite met lopen. Pas na een aantal bezoeken bij de dierenarts, las ik ergens dat het van deze parasiet zou kunnen komen. De dierenarts heeft het onderzocht en….Mikey bleek inderdaad Leishmania te hebben. 

In de jaren erna konden we het aardig onder controle houden met medicijnen. De eerste jaren ging dat prima tot vorig jaar. Mikey ontwikkelde een behoorlijk ernstige bloedneus wat bijna niet te stoppen was. Dagenlang hebben we Mikey zijn neus dichtgeknepen met een theedoek om het bloeden te stoppen. Zo stopte het en vervolgens na een enkele nies van Mikey begon het weer te bloeden. We stonden toen al voor een tweesprong. Wat gaan we hier aan doen? Vanwege zijn aandoening zou er maar weinig aan te doen zijn. Gelukkig stopte zijn bloedneus net zo snel als dat het op kwam zetten en we zette onze onbezorgde leventje weer voort.

hondenleven

De laatste dagen van Mikey

Begin juli van dit jaar begon zijn Leishmania weer op te spelen. De eerste dagen at hij wat minder en toen begon zijn neus weer te bloeden. Waar de vorige keer zijn bloedneus vooral in de voorkant van zijn neus leek af te spelen, bleek het nu dieper in zijn neus te zitten. We kregen het niet gestopt. De volgende dag zijn wij op zaterdag met spoed naar de dierenarts gegaan om te kijken of er nog iets te doen was. Zijn neus werd schoongemaakt en hij kreeg nog wat medicijnen en we konden weer naar huis in de hoop dat het zou stoppen. 

Helaas mocht dat niet meer baten. De hele dag bleef zijn neus bloeden tot hij in de avond zelfs bijna stikte in zijn bloed. Hij begon hevig te hijgen en in een paar gevallen leek het zelfs alsof hij geen lucht meer kreeg. We hebben dan ook per direct besloten dat dit niet meer langer kon doorgaan. Er was geen hoop meer voor hem, vooral alleen maar lijden. 

Hoe graag ik mijn maatje het liefst nog bij mij had gehad, was het een juist keuze om hem die avond te laten inslapen. Ik ben tot zijn laatste adem bij hem gebleven en ben hem blijven aaien en knuffelen zodat hij zich niet helemaal alleen zou voelen. Ik moet wel heel eerlijk bekennen dat het daarna voor mij ook helemaal klaar was. Ik wilde hem niet meer zien. Ik vond het te moeilijk. Ik had die avond dat hij stierf afscheid genomen en het was goed zo. 

Afscheid van een vriend

We hebben het allemaal moeilijk. Nu ik dacht dat ik er eindelijk overheen was, zit ik weer met tranen in mijn ogen dit stuk te typen. Bij het kleinste dingetje worden we weer aan hem herinnerd en schieten ik en mijn jongste moppie weer vol. Emma en vriendlief gaan er wat losser mee om, maar ook zij hebben het soms nog vreselijk moeilijk. Gek toch? Dat je zo verkikkerd raakt met een dier? Ik had dat in ieder geval niet van tevoren kunnen bedenken. Slaap zacht lieve kleine “Brown eyed Boy”! Rust zacht Mikey!


Over Linda

Aangenaam...Linda, mama van 2 heerlijke dochters die heel goed weten wat ze willen. Ik neem ze mee langs leuke activiteiten waarvan ze de les (hopelijk) meenemen in het leven.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.