Het is maar een fase


Het is een oeroud cliché: Kleine kinderen worden groot! Met twee kinderen in de leeftijd van 9 en 14 jaar kan ik alleen maar schoorvoetend toegeven dat dit cliché gek genoeg altijd klopt en bij iedere leeftijd kan je maar 1 ding denken: het is maar een fase!

Kleine kinderen, kleine zorgen; grote kinderen grote zorgen

Voor nu is mijn grootste zorg dit eigenes grote kind dat ikkes heet! Met mijn kinderen zit het nu wel snor. Ze groeien, bloeien en gaan hun eigen paden bewandelen. En ik? Ik weet niet goed mijn weg te vinden in deze grote wereld.

Met het opgroeien van kinderen lijkt de dagindelingen dagelijks te verschuiven. Jaren terug was het nog makkelijk! Ik ging vier dagen werken en ik moest op dinsdag woensdag en vrijdag mijn jongste moppie ophalen. De oudste kwam dan op de fiets naar huis en de dag werd rustig afgesloten. Ik had zelf de woensdagochtend vrij voor eigen dingen en dat was gewoon duidelijk.

Nu de dagen steeds meer onzekerder wordt, moet ik ook bewust mij met bepaalde gevoelens laten gaan. Ik kan niet altijd thuis aanwezig zijn wanneer mijn kinderen er ook zijn. Voor Isis kan ik de dagen nog wel goed indelen, maar voor Emma wordt dat steeds lastiger. Zeker wanneer ze weer eens extra vroeg thuis is en soms dan voor een dichte deur kan komen te staan. Gelukkig heeft ze dan nog opa en oma vaak aan huis en heeft ze natuurlijk een eigen sleutel en staat ze echt niet voor een dichte deur, maar toch. Soms wil je er zijn voor jouw kinderen en dat gaat dan niet.

Zusjes fase

Loslaten

Aan de andere kant wilt Emma steeds meer alleen thuis blijven. Even boodschappen doen? Ze wilt niet meer mee! Het is een ontwikkeling waar ik mij moeilijk in kan vinden. Wat vind ik ervan? In de eerste plaats begrijp ik het wel, maar ik vind het zo ongezellig. Ik mis haar een beetje en dat doet soms een beetje pijn. Een stukje zorg wat wegvalt en waarmee ik toch iets aan moet. Veel meer dan Hotel Mama kan ik dan niet zijn en eigenlijk pas ik daar voor.

Ik moet dus nu op zoek gaan naar een modus waarbij ik mijzelf niet meer forceer om voor haar te zorgen. Om er voor haar te zijn wanneer ze thuis komt. Ik moet zelf een mindset krijgen waarbij ik weet dat ze zelf haar drankje wel pak en haar huiswerk gaat doen wanneer zij die heeft. Zij zal zelf haar leven moeten inrichten en ik daardoor dus ook! En dat is enorm wennen kan ik je vertellen. Ik heb het liefst de touwtjes nog stevig in handen en het liefst heb ik nog de regie over wanneer zij wat moet gaan doen.

Mantra

Een aloude mantra komt bij mij boven drijven. Voorheen had je kleine ergernissen over het gedrag wat niet goed ging en dan werd er vaak geadviseerd om de volgende mantra te herhalen:

Het is maar een fase…Het is maar een fase….

Ik denk dat ik deze mantra weer heel hard nodig gaat hebben en dan heb ik het hier niet over Emma. Mama…Het is maar een fase, maar je moet er wel even doorheen 🙂

Ook al is het een fase, ik zal mij in deze situatie moeten aanpassen. Ik ben nu degene die moet gaan groeien. Maar waar naartoe? Ik zou meer kunnen gaan werken, maar met 1 kind nog op de basisschool vind ik dat zelf nog geen prettig idee. Zelfontplooiing lijkt dan ook de enige oplossing. Nu ben ik niet zo’n type die lekker workshops mindfulness gaat volgen. Ik zal het veel meer moeten hebben van het doen en maken. Ik heb dus een hobby nodig! Maar wat? Daar komt mijn eigen gedachte weer om de hoek kijken….ik vind zoveel leuk dat ik niet kan kiezen!!! Ok, mama…ga eerst eens kijken wat je zoal leuk vind en dan kan je vanzelf zien wat je nu echt leuk vind. Het is maar een fase!


Over Linda

Aangenaam...Linda, mama van 2 heerlijke dochters die heel goed weten wat ze willen. Ik neem ze mee langs leuke activiteiten waarvan ze de les (hopelijk) meenemen in het leven.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.