Een Mysterieus Weekendje!


Het heeft een week geduurd, maar ik verwerkte deze week in alle rust de gebeurtenissen van vorig weekend. Het klinkt allemaal heel heftig…

Onbehaaglijk

Afgelopen zaterdag kwamen Emma en ik terecht in een circus van idioterie. Het leek alsof de hele wereld op zijn kop stond en wij, met zijn tweeën, even van de aardbodem waren verdwenen. Moederziel alleen in een donker bos aan ons lot overgelaten.

Vreemde geluiden, een stevig windje en een enkele regenbui hielpen niet mee om deze onaangename tijd te verzachten. We zweefden tussen werkelijkheid en fictie. In de verte hoorden we regelmatig circusmuziek en angstaanjagend gegil opdoemen. Alsof het bos een eigen leven was gaan leiden.

Het gevoel van vluchten kan niet meer is een gevoel wat je niet wil voelen. Je wil er niet zijn, maar toch moet je er doorheen. Een akelig gevoel van onbehaaglijk zijn is een staat waarin je niet wil verkeren en toch kan je er niets aan doen. Je moet het ondergaan, er doorheen…

Horroclowns

Gelukkig waren we niet alleen en was het niet nodig om moederziel alleen te blijven. Samen konden we deze horror wel aan. Tot nu toe klinkt het alsof we een weekend “from hell” hadden, maar eigenlijk hebben we juist een topweekend gehad! Ik schertste net een beeld wat helemaal pas bij het evenement waaraan wij het afgelopen weekend hebben meegedaan. Een evenement van horroclowns en losgebroken circusdieren. Een weekend vol gek geworden artiesten in de tijd van hun leven. We deden mee aan een spooktocht.

Het begin een aantal maanden terug. Twee jaar terug heb ik met Emma de tocht ook gelopen. Achteraf niet zo’n heel strak idee. Emma was bang van begin tot het eind. Na nog maar 1 spook was ze er al klaar mee en wilde ze terug naar huis. De tocht is wel afgemaakt, maar je moet niet vragen hoe.

spooktocht
Spooktocht Jeugdclub Klarenbeek; foto van Maarten Relker

Meedoen of lopen?

Eind 2018 kwam de vraag of ik met de tweede editie van de spooktocht wilde meedoen. Ze zochten vrijwilligers. Ook al had Emma gezworen de tocht nooit meer te lopen, heb ik toch maar eerst aan haar gevraagd of ze dit jaar de tocht weer wilde lopen. Niets is veranderlijker dan een mens, nietwaar? Het antwoord was duidelijk…ze wilden never nooit meer meelopen in een spooktocht. Het was te eng.

Op een opmerking dat ik dan zou gaan helpen, had ze ook een resoluut antwoord klaar. Meedoen als spook in de spooktocht zag ze juist weer wel zitten! Zo gezegd zo gedaan. Na een kleine rondvraag bleken twee vriendinnen dit ook wel wilden doen en een spookpunt op de spooktocht van 2019 was geboren.

Thema circus

We mochten zelf bepalen wat we wilden doen zolang het maar in het thema paste: circus. Uiteindelijk werd de scène als volgt: een waarzegster wacht de wandelaars op. Ze spreekt hen aan en waarschuwt hen voor wat ze in haar glazen bol heeft gezien. Er loert gevaar in het bos en ze moet vluchten!

Na het verhaaltje lopen de wandelaars nietsvermoedend door en komen dan een aantal tienerclowns tegen. Ze zijn in opleiding en na het vreselijke ongeluk in het circus zijn zij op het slechte pad beland. Gehuld in clownsoutfit met bijpassend uiterlijk zie je hun moorddadige neigingen tot leven komen door hun met bloed besmeurde shirts en gezichten. Ze laten de nietsvermoedende wandelaars schrikken en hebben de tijd van hun leven.

Het was even puzzelen, maar uiteindelijk werd het idee volledig omarmt door de organisatie van de spooktocht. Het voorbereiden kon beginnen!

spooktocht
Spooktocht Jeugdclub Klarenbeek; foto van Jelle Wilbrink

De spooktocht

vorig weekend was het eindelijk zover. We mochten eindelijk in actie komen. Om een uur of drie hebben we de scène opgebouwd en konden we ons melden bij de dames van de schmink. Al snel waren we er klaar voor en konden we een hapje eten.

Ondertussen was Isis ook al binnen. Zij zou de lampiontocht gaan lopen wat een twee uur eerder van start zou gaan. Een kleine twee uur later was het onze beurt…we mochten eindelijk beginnen. Iedere zes minuten zou er een groep voorbij komen en konden wij ons voorbereiden op een verrassende avond.

Het was in eerste instantie nog even zoeken naar het perfecte schrikmoment, maar al snel hadden de meiden deze te pakken. Een dubbele belaging was de oplossing. Eerst moesten de deelnemers langs mij en hadden ze het idee dat ze de scène al hadden gehad. Vervolgens stonden achter boom 1 twee meiden in het donker klaar om ze te laten schrikken. Zodra ze van de eerste schrik waren bekomen en verder zouden lopen, stond er achter boom 2 nog een laatste tienerclown voor de laatste afslachting…..geweldig!

spooktocht
Spooktocht Jeugdclub Klarenbeek; foto van Jelle Wilbrink

Weergaloze tijd

Al met al was het een hele leuke avond met een paar hele leuke meiden. Ik heb heerlijk genoten van hun oneindige bron van energie tijdens de spooktocht. Na de spooktocht ging bij alle drie het lichtje uit, maar dat was logisch. Het was inmiddels toch alweer half twaalf geworden.

Meiden bedankt voor een hele leuke avond en organisatie van jeugdclub Klarenbeek…bedankt voor deze fantastische ervaring, bedankt voor jullie enorme inzet en bedankt voor jullie goede zorgen. Het organiseren van twee tochten met respectievelijk meer dan 300 en 600 deelnemers en het in goede banen leiden van ruim 100 vrijwilligers is geen kattenpis. Dat verdient gewoon een enorme pluim! En…over twee jaar weer?

Liefs Linda

Over Linda

Aangenaam...Linda, mama van 2 heerlijke dochters die heel goed weten wat ze willen. Ik neem ze mee langs leuke activiteiten waarvan ze de les (hopelijk) meenemen in het leven.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.