Bah het is weer januari!


Een nieuw jaar, voor velen een nieuw begin. De dagen worden langzaamaan weer langer en we kruipen weer dicht toe naar de lente. De vooruitzichten ogen weer zonnig en de meesten hebben dan weer vertrouwen in de toekomst. Toch haat ik het wanneer het weer januari is begonnen. Toekomst zonnig? Prima, maar ik wil geen toekomst… ik wil het nu!

In januari val ik altijd in een soort van gat. Vanaf eind oktober zijn we al volop bezig met het laatste deel van het jaar. Halloween, Sinterklaas, kerst en dan nog drie verjaardagen tussendoor. Het ene feest en gezelligheid wisselt zich af met voorbereiding en drukte voor het andere feest. Al snel wordt er gezocht naar recepten en ideeën voor cadeautjes. Nog even zoeken naar een andere manier om het Sinterklaasfeest te vieren. Even nog hier naar een feest, even daar nog naar een bijeenkomst en dan snel weer door naar school waar ook de nodige vieringen worden georganiseerd.

januari

Afgelopen jaar heb ik mij voor alle feesten buiten thuis om mij redelijk op de vlakte gehouden. We hadden het immers nog druk genoeg met ons werk. Het lijkt wel of het bij vriendlief steeds drukker wordt en ik was net op 1 december met een nieuwe baan begonnen. Indrukken genoeg en ik moest (na twee maanden thuis zitten) enorm wennen aan het leven met een baan. Ik moest opnieuw leren om de zorg van mijn gezin aan anderen over te laten en dat kostte meer moeite dan ik dacht. Ik was dan ook blij dat het op 21 december allemaal klaar was en ik tot het einde van het jaar weinig meer te doen had. Een extra week vakantie was genoeg voor een aantal kleine afrondingen en ik kon gerust het nieuwe jaar in.

Gelukkig nieuwjaar!

Maar dan…het nieuwe jaar! Traditiegetrouw vind ik die januarimaand helemaal niets. Zeker niet nu alles klaar is en ik niets meer “moet”. Aan de ene kant wel lekker, maar binnen in voel ik mij onrustig. Ik wil wat, maar ik weet niet wat. De maand voelt koud, kil en ik probeer nog met een laatste wanhopige poging het gevoel van december vast te houden. De kerstboom ging pas begin januari weer terug in zijn doos, maar op de vraag om alle kerststukjes weg te doen heb ik nogal ontwijkend gereageerd. Nee, nu nog niet. Ik zal ze van de week wel weg doen. Uiteindelijk niet natuurlijk waardoor vriendlief nogal geïrriteerd werd. “Nog eventjes, alsjeblieft?” 😔

Die januari mag van mij over geslagen worden. De dagen zijn saai en kil. Geen gezelligheid meer van lichtjes. Natuurlijk branden we nog kaarsjes en hebben we binnen nog lekker de open haard aan, maar het voelt minder feestelijk. Minder vrolijk. Het is vooral bijkomen van de drukte en jezelf weer opladen voor wat er aan gaat komen. Ik vul mijn dagen met het verzinnen van nieuwe projecten. Ik ga maar weer eens op zoek naar waar we op vakantie willen en ik ga maar eens opruimen. Familie en vrienden die dicht bij mij staan, weten juist dat het foute boel is wanneer ik ga opruimen. Pas dan is er iets heel goed mis. Ik hou namelijk totaal niet van opruimen, maar ja…ik heb nu toch even niets te doen.

januari

Volgende maand gaat de boel weer helemaal los. Carnaval staat weer voor de deur en ook dit jaar zal ik weer meelopen met een van mijn dochters. Er zal vast voor die tijd nog wel wat handjes nodig zijn om de carnavalswagen af te maken al zijn de meeste voorbereidingen al gedaan in de tijd dat ik juist totaal geen tijd had. Gemiste kans? Misschien, maar ik had het wel even nodig. Ook hebben we ons (in een opwelling, althans voor mij) opgegeven om mee te doen met de spooktocht en gaan we met een groepje meiden een spookscene neerzetten en zullen we de lopers eens flink laten schrikken. Nog even doorbijten door die verschrikkelijke januari en dan op naar die zonnige toekomst. Herkenbaar?

Liefs Linda

Over Linda

Aangenaam...Linda, mama van 2 heerlijke dochters die heel goed weten wat ze willen. Ik neem ze mee langs leuke activiteiten waarvan ze de les (hopelijk) meenemen in het leven.