De lat ligt altijd te hoog


Soms is er een tijd dat het allemaal te veel wordt. Je neemt teveel hooi op de vork en de kans om terecht te komen in de mallemolen van het leven is dan heel groot. Alles moet en blijft maar doorgaan. Hierdoor ben ik vorig jaar in een enorme blogdip terecht gekomen. Niet alleen mijn blog moest het ontgelden. Ook in mijn dagelijks leven zag ik het even niet meer zitten.

Moe

Ik denk dat ik nu een verhaal gaat vertellen die zelfs mensen die dicht bij mij staan niet helemaal voor 100% hebben meegekregen. Ze merkten wel dat er wat aan de hand was met mij, maar wat precies kon ik op dat moment ook zelf niet uitleggen. Ik was moe, heel erg moe. Moe van het strijden, moe van het vechten, moe van het alsmaar moeten en blijven presteren. Iedere keer probeerde ik uit alle macht mij te bewijzen en kreeg vervolgens een klap in mijn nek door tegenslag. Genieten van het leven zat gewoon niet meer in mijn systeem en tot op de dag van vandaag heb ik daar nog steeds moeite mee.

Vast in je baan

Eind 2016 merkte ik dat het dagelijks leven steeds moeilijker voor mij werd. Het werk wat ik deed bleek niet de juiste weg voor mij. Dagelijks ging ik met een blok steen in mijn maag naar het werk om weer een dag uitgekafferd te worden. Inmiddels was ik er wel achter dat ik stappen moest ondernemen om een andere baan te zoeken. Ik ging eraan onderdoor.

Nu is het voor een 40+ persoon steeds moeilijker om een nieuwe baan te vinden en de afwijzingen kwamen bij mij binnen alsof het een persoonlijke afwijzing betrof. Onzin natuurlijk, een afwijzing bij een sollicitatieronde met 50+ reacties is meer een roulette of je er nu wel of niet bij zit.

regen, stoep, donker

Persoonlijk falen

Privé ging het ook steeds slechter. De keuze voor het voortgezet onderwijs stond voor de deur en er was al aangegeven dat wij voor Emma niet zo heel hoog moesten gaan zitten in de keuze van de school. Om mij heen zag ik voornamelijk dat de kinderen naar Havo of VWO gingen en ik zag keuze voor Emma voor het VMBO als een persoonlijk falen. Ik had haar niet genoeg geholpen waardoor zij nu extra zwaar zou krijgen om een goed leven op te bouwen. Ik ging mezelf verwijten maken dat ik haar niet genoeg geholpen had met het oefenen in het lezen en rekenen. Ik was niet goed genoeg als ouder om mijn kind te helpen. Ik was niet goed als ouder…..

Ook voor de blog wilde ik allemaal veel te veel. Ik wilde meerdere keren per week een blog posten en het liefst meerdere keren per dag. Anderen konden dat toch ook, waarom zou dat mij dan niet kunnen lukken? Ik wilde teveel dingen tegelijk en kon dat niet handelen. Ook dat zag ik als persoonlijk falen. Waarom lukt het iemand anders wel en mij niet?

Waarom zij wel en ik niet?

Ik keek steeds meer naar de omgeving. Ik zag dat anderen het leven wel goed voor elkaar hadden. Iedereen om mij heen had een gezellig en leuk sociaal leven, kinderen die het prima deden op school en een job hadden waar ze iedere dag met veel plezier aan werkten. Zij konden allemaal prima alle ballen omhoog houden! Waarom kon ik dat nu niet? Juist! Omdat ik gewoonweg niet goed genoeg ben voor het leven….Dat waren mijn gedachten afgelopen jaar.

Op een bepaald moment merkte ik zelf op dat het heel slecht met mij ging. Ik was heel kortaf tegen mijn gezin en ging mezelf verstoppen onder die spreekwoordelijke steen. Ik werd heel blazé. Ik ging mij afzonderen en vond alles wel prima. Ik gooide het spreekwoordelijke bijltje erbij neer…..

Altijd weer die lat

Dit heeft ruim anderhalf jaar geduurd. Begin dit jaar merkte ik dat het zo niet langer kon. Ik miste dingen in het leven van mijn kinderen en had het gevoel dat ik hun tekort schoot. Zij waren er ook onder aan het lijden en dat mocht niet meer gebeuren. Langzaam ben ik onder mijn steen aan het uit kruipen en probeer aan mijzelf te werken al heb ik soms momenten dat ik geen idee heb waar ik mee bezig ben.

Sindsdien is er al wel veel veranderd. Sinds vorig jaar heb ik gelukkig een andere baan waar ik nu iedere dag met veel plezier naar toe ga. Een verademing ten opzichte van mijn vorige job. Geen angst meer voor wat er die dag zou gaan gebeuren. Dat er veel gebeurd is bij mijn vorige job is zeker, maar ik probeer daar nu niet al te vaak meer aan terug te denken.

Ook privé gaat het vooruit. Ik durf de meiden wat meer los te laten en ze doen het goed, heel goed. Ik ben nu trots dat ze met kleine stapjes vooruit gaan in plaats van geïrriteerd waarom ik hun niet heb kunnen helpen om megastappen te maken. Ontwikkeling is goed, maar soms moet je het los laten. Ze ontwikkelen zich wel op hun eigen tempo.

roos, bloem, rood

Bloggen is leuk

Waar ik wel achter ben gekomen is dat ik voor mezelf de lat altijd veel en veel te hoog leg. Een blog bijhouden is prima, maar ik wilde gelijk een topblog zijn. Nu heb ik er vrede mee dat dit nooit zal gebeuren. Een blog hebben is leuk, maar het moet geen obsessie meer worden. Ik probeer het niveau van de blog wel omhoog te krijgen en ben sinds begin augustus begonnen met een leuke challenge van twee medebloggers. Linda van Mamaliefde en Joyce van Mamakletst zijn de “achter de schermen” challenge gestart. Ik heb er al enorm veel van opgestoken en achter de schermen zijn er al flink wat zaken opgeschoond en aangepast. Waarschijnlijk merken jullie hier verder weinig van behalve dat de site inmiddels al een stuk sneller op het scherm verschijnt 🙂

Ik moet voorlopig nog leren om de lat wat lager te gaan leggen en heb de komende periode mijzelf daar de tijd voor gegeven. De focus gaat voornamelijk naar het zoeken persoonlijk succes. Ik wil mij goed willen voelen met wat ik doe en waar ik voor sta. Daarnaast wil ik niet meer naar anderen kijken. Leven en laten leven zeggen ze altijd, maar mijn leven gaat op dit moment even voor…..

 


Over Linda

Aangenaam...Linda, mama van 2 heerlijke dochters die heel goed weten wat ze willen. Ik neem ze mee langs leuke activiteiten waarvan ze de les (hopelijk) meenemen in het leven.