To blog or not to blog….


Inmiddels is het al ruim een maand geleden sinds onze laatste blog. Ondanks de stilte ben ik er nog steeds niet over uit.

Gewenst? Ja, voor mij wel.

Fair? Misschien niet!

Uitleg nodig? Misschien ook wel niet, het is toch zeker mijn blog!

Bot? Op deze manier wel en ik zal je vertellen waarom.

Het begin

In 2012 ben ik “begonnen” met bloggen. Feitelijk al eerder, maar vanaf 2012 ben ik regelmatig gaan bloggen. In het begin af en toe, later in 2013 steeds vaker. 2014 begonnen de blogs een paar keer per week te komen en als hoogtepunt hadden we 2015 waarbij ik mijzelf had voorgenomen iedere dag te schrijven. Een mooi streven, maar dat hield ik niet vol.

Met een gezin, baan en sociaal leven begon de blog zijn tol te eisen. Met name vanwege het feit dat ik alles op de blog zelf wil doen. Een spel? We gaan hem zelf spelen. Foto’s? Ik maak ze zelf! Knutselen? Ook dat ondervinden we aan den lijve. Wanneer je dan iedere dag wat op papier wil hebben, is dat niet te doen tenzij je een leuk team aan jouw zijde staat om mee te helpen.

Eigenwijs

Tja…en ik ben nogal eigenwijs. Deze blog was altijd mijn derde kindje. Zelf gemaakt, zelf geschreven, zelf opgebouwd vanaf het eerste minuut! Ik wil het wel delen, maar dan alleen met mijn kidz. Zij waren mijn basis en zijn nog steeds het stralende middelpunt van deze blog. Alleen zij mogen van mij zich bemoeien met het aanbod wat er op deze blog geschreven wordt.

Laat de een nu nog niet kunnen schrijven en de ander het concept bloggen wel leuk vinden, maar het concept vloggen nog leuker! Dat trekt mama op dit moment nog niet (klinkt dramatisch, nietwaar?). Uiteindelijk blijf ik (zei de gek) dan nog over om voor leesvoer te zorgen en ik kan je vertellen…ik vind het steeds lastiger worden. Aan de ene kant wil ik totaal niet in herhaling vallen en vermijd dan ook onderwerpen die al eens aangehaald zijn. Aan de andere kant beginnen de interesses binnen het gezin te verschuiven, waardoor de ervaringen niet meer aansluiten op de ingeslagen weg van mijn blog.

Iedereen is druk, druk, druk

Afgelopen jaar werden de artikelen al minder en minder tot de mediastilte eind december. Een tijd van stilte kwam. Een tijd waarin ik zelf niet heb stilgezeten, integendeel! Het was voor mij drukker dan ooit.

In dit gezin is dat niet anders. Met het laatste schooljaar van Emma half voorbij, begint nu de eindsprint. Een eindsprint waarin zoveel gaat gebeuren! Zo begint ze met haar rol als Adjudant bij de jeugdraad in het dorp. Vanaf half december wordt er al volop gewerkt aan de wagen. Ik mag niets aan de grote klok hangen, zoals jullie wel weten, anders is de verrassing er straks in de optocht af. Toch zijn we tot nu toe bijna ieder weekend en extra bezig geweest met dit onderwerp. Nog even volhouden en dan mogen we over drie weken genieten van het weekend en daarna onze welverdiende rust pakken.

Mocht dit nog niet genoeg zijn… mijn carnavalsweekend is sinds kort nog uitgebreid met het project van Isis. Ook zij zal (gelukkig alleen op zaterdag) meelopen in de optocht van Carnaval. Zij loopt mee met school en zal dus ook iets te showen moeten hebben. Je raad het misschien al…ook hier kon ik het niet laten om mee te werken aan het project. Of we even onze eigen outfit willen maken en oja, ik kan natuurlijk geen nee zeggen tegen het bouwen van een kar(retje).

Dat wordt zo dus ook voor mij een druk weekend. Op zaterdag zal ik in Klarenbeek meelopen en op zondag loop ik mee met mijn oudste dochter in Wilp! Gelukkig kan ik maandag weer op het werk uitrusten šŸ˜‰ Om het weekend nog even drukker te maken, blijven zwager en schoonzus ook nog eens lekker slapen! Gezellig!

Ik proef hier wel een voornemen voor 2017: leer eens nee zeggen! (of ja, ja….nee is ook een antwoord)

Sport

Het nieuwe voetbalseizoen is voor Emma weer begonnen en ook mijn jongste dochter moet van mij op zoek naar een sport. Nu ze diploma b op zak heeft, kan ze eindelijk eens een sport kiezen die zij echt wilt doen. Maar…mevrouw is echter erg wispelturig met het nemen van een beslissing. In 2016 wilde ze perse nog volleyballen….nu, anno 2017, wil ze toch weer graag voetballen. Mmmm…eerst maar eens proeven aan de lessen, dan zien we het daarna wel weer verder.

Een volgende stap

Trouwe volgers via Instagram hebben het al vernomen. Emma moet voor het schooljaar 2017/2018 een keuze maken naar welke school ze van het voortgezet onderwijs wilt gaan. Een keuze wat voor haar niet zo moeilijk was, maar toch. Met de druk van een enorm populaire school en het perse op die school willen komen, heeft dat toch enige zenuwen gekost. Afgelopen maand hebben we haar opgegeven en toen was het afwachten. Is de aanmelding wel binnen gekomen? Mag ze uiteindelijk wel naar deze school? Of moet ze toch een andere keuze maken?

Inmiddels weten we dat de aanmelding is aangekomen. De aanvullende formulieren zijn ontvangen en ook al weer afgegeven op school. Nu is het afwachten of de school haar toelaat. Het kan in ieder geval niet meer aan ons liggen. Afgelopen week bezochten we de open dag en dochterlief weet het zeker. Het voelt zo goed! Ondertussen hebben we ook het eindadvies ontvangen en in dit advies wordt heel lief extra aangegeven dat Emma heel graag naar die school wilt. Nu maar hopen dat ook dit stukje stimulering helpt.

Eens kijken….wat ben ik nu nog vergeten? De ontwikkeling van mijn jongste dochter? Mmm… nee, dat komt later wel. In de komende maand is er weer een 10-minuten gesprek. Madame heeft het nu in ieder geval fijn in groep 2 en wordt geregeld extra gestimuleerd met andere werkjes. Prima!

Verbouwing

Ja! Ik weet het weer. Onze verbouwing! Stapje voor stapje zijn we vanaf oktober al bezig onze woonkamer naar het jaar 2017 te trekken. Weg bruine balken!, weg beige muren! Het was lang wachten op de basismeubels, maar halverwege januari was het zover….Onze bank en onze stoelen zijn gearriveerd! Nu nog de laatste eindsprint, maar dat zal ik wel een andere keer uit leggen. Het wordt wel een heel verhaal zo.

Weekplanning

To blog or not to blog….

Tja, dat wordt dan de vraag. Ik heb nu dus een tijd kunnen wennen aan het niet-bloggen. Ik moet eerlijk bekennen…ik vind het heerlijk! Even geen druk of schuldgevoel. Eventjes aan iets anders denken. In het begin had ik eindelijk tijd over voor andere activiteiten en viel er een last van mijn schouders. Ook al blog je niet regelmatig, het blijft altijd in het achterhoofd spoken dat je niets geschreven heb en dat jouw volgers al een tijdje niets van jou hebben gehoord.

Begin januari keek ik eens naar mijn statistieken. Ook in de maand dat ik niet had geblogd, bleven de bezoekers redelijk op hetzelfde niveau. Dit verteld mij dat ik het dan ook niet moet hebben van de dagelijks terugkerende lezers. Er zijn er wel een paar, maar de meeste zoeken een onderwerp en komen dan uit bij mij…welkom zou ik zeggen. Een van mijn beste blogs? Smurfensnot, drakenslijm en trollenbloed!

Eenmaal eens terug lezende begon ik de kriebels te krijgen van mijn eigen site. Wil ik dit wel? Begrijp mij niet verkeerd, ik sta nog steeds achter mijn blogs. Ik begon alleen in te zien dat dit zo algemeen was. Een dertien-in-een-dozijn-blog dat ook nog eens niet reageert, weinig sociaal actief is en onderwerpen heeft dat half Nederland niet interesseert….Wil ik dat nog wel? Ik kan je vertellen dat ik wel een andere weg in wil slaan, alleen op het moment nog niet een definitieve keuze daarin kan maken. Ik weet het (nog) niet….Wat ik je wel kan vertellen is het volgende.

Juist in de blog-vrije periode kwam ik erachter dat er niet alleen een last van mijn schouders viel….Mijn hoofd werd na verloop van tijd ook weer steeds voller. Ik begon steeds vaker weer te denken in blogs! Onderwerp zus, een idee zo. Alles om mijn heen begon ik als het ware te zien als een artikel. Ik heb het dus blijkbaar nodig om van mij af te schrijven.

Wat nu?

Het feit blijft dat er op het moment minder blogs zullen verschijnen en ik mij opnieuw wil oriƫnteren. Ik wil nu eens rustig de tijd nemen om eens na te denken wat ik wil. Waar gaat mijn hartje nu een sprongetje van maken? Wat wil ik nu eens doen? Een eerste stap is al gezet door een soort van mindmap op papier te zetten, maar ik ben er nog niet helemaal tevreden over.

In de tussentijd..een blog is en blijft een hobby en een mooi medium om mijn hoofd af en toe eens de verlossing te kunnen bieden die het nodig heeft. En dan…op een dag…wie weet?

 


Over Linda

Aangenaam...Linda, mama van 2 heerlijke dochters die heel goed weten wat ze willen. Ik neem ze mee langs leuke activiteiten waarvan ze de les (hopelijk) meenemen in het leven.