Niet voor angsthazen!


Menigeen is Halloween allang vergeten. Uit het oog uit het hart! Ze hebben nog gelijk ook, want Halloween was immers alweer een volle week terug! Toch? Niet voor ons… althans niet voor mij en Emma. Afgelopen weekend sloten we het Halloweenfeest voor dit jaar definitief af. Voor sommigen onder ons zelfs voorgoed…

We hebben in ons dorp een levendige gemeente met enthousiaste vrijwilligers die met zijn allen heel veel leuke evenementen organiseren. Ditmaal was de jeugdclub aan de beurt en organiseerde een Halloweenfeest voor jong en oud! Ik neem je mee naar afgelopen zaterdag…

Lampionnentocht

Dat Halloween een feest voor de hele familie moet zijn, had deze jeugdclub wel door. Zo begonnen ze het feest in de avond om half zes met een lampionoptocht voor de allerkleinsten. Nouja…allerkleinsten? Leeftijdindicatie voor de optocht was “kinderen tot en met groep 4”. De lampionenoptocht zou een wandeling door het bos zijn waarbij het verhaal verteld werd van het lieve heksje.

Vanaf het moment dat het bekend was wanneer het evenement plaats zou vinden, had ik Isis en ondergetekende besloten: “wij doen mee!”  We zouden deze lampionoptocht samen lopen met een aantal klasgenootjes waarmee Isis het goed kan vinden. De tocht zou dan beginnen tussen half 6 en half zeven en zou dan een half uur in beslag nemen. Ze had met haar vriendjes al heel wat voorpret tot zo’n twee weken geleden.

Twee weken geleden kregen we te horen dat ze mocht afzwemmen voor diploma B! Helemaal trots en vol energie kwam ze het briefje aan mij geven. Ik las snel het briefje en begon gelijk binnensmonds ietwat te vuilbekken. Ja, ze mocht afzwemmen…op 5 november om half 6! Zo gebeurde het dus dat we afgelopen zaterdag niet in een koud bos rond liepen, maar dat we zaten te zweten aan de kant van het zwembad. Evengoed ben ik alsnog trots op mijn meisje! Diploma B heeft bij haar heel wat lesjes gekost. Dat krijg je wanneer je te nieuwsgierig van aard ben en constant om je heen aan het loeren bent.

Spooktochten

Trots als een pauw zijn we naar huis gegaan en hebben we Isis lekker verwend. Inmiddels was het wel tijd voor de volgende tocht, waar Emma aan mee zou doen…de Bibbertocht. Deze tocht werd beschreven als het mysterie van de onsterfelijkheidsnacht en zou een wandeltocht worden in het bos en door de weilanden in de omgeving van het dorp. De bibbertocht was vanaf 7 uur en vanaf 9 uur zou dan de siddertocht van start gaan.

Aanvankelijk wilde groep 8 meedoen aan de Siddertocht. Na wat navragen bij de jeugdclub kregen wij (als ouders) toch wel het advies om de kinderen onder de 16 jaar niet mee te laten lopen in de Siddertocht. De Bibbertocht zou al eng genoeg wezen. De tocht zou hetzelfde zijn, maar de personages, scenes en schrikmomenten zouden verder van de groep af liggen. Dan maar de bibbertocht.

Heel stoer riep Emma de hele week dat ze er zin in had. Tot het moment dat we in de auto stapten en naar het boshuis reden. Ze begon steeds witter te zien en steeds stiller te worden. Vanwege de krappe parkeergelegenheid werden we verzocht zo veel mogelijk op de fiets te komen. Ik besloot toen maar om de auto op de hoofdweg te parkeren en de laatste 300 meter te voet af te leggen. In die paar minuten wandelen naar het boshuis toe heb ik welgeteld een 20 keer naast mij gehoord: “ik ben zo bang!” Mevrouw zat zichzelf helemaal bang te praten.

Bibbertocht

De eerste paar honderd meter was dan ook afschuwelijk voor haar. Na de eerste boef die uit de bosjes sprong en de eerste scene in de verte vond ze het wel genoeg. Ze kroop zowat in mij, zo bang dat ze was! Ze wilde terug. Helaas pindakaas, maar op dat moment kon ik mijzelf niet eens oriënteren wáár ik was, laat staan dat ik zelf in staat was om terug naar het boshuis te lopen. Ik wis wel ongeveer waar we zaten, maar in het bos maak je snel een verkeerde afslag en verdwaal je binnen een oogwenk. Geen optie dus!

Gelukkig hadden we een hele leuke groep met voornamelijk meiden (en twee jongens) die heel lief voor elkaar waren en elkaar steunden waar het nodig was. Er volgde nog een scene met rustig wapperende “witte wieven” aan de overkant van een sloot en Emma begon langzaam te ontspannen. Ze begon zelfs nog de lol ervan in te zien.

ghost-1-1312149-1280x960

Donker

De tocht was enorm goed in elkaar gezet. Ik ben over het algemeen niet bang uitgevallen, maar zelfs ik vond het spannend. Wanneer je in het pikkedonker ineens zes man al schreeuwend op je af ziet lopen, dan schijt je toch even niet als normaal. Als je echt wil weten wat donker is…dan moet je in de avond maar eens door het bos gaan lopen. Dan weet je wat donker is! Daarbij was het ook nog eens bewolkt en regende het af en toe. De meest ideale weersomstandigheden wanneer je echte spanning wilt voelen. Donker is dan ook echt donker en schrikken is dan ook echt schrikken. Je snapt nu natuurlijk wel dat het niet te doen was om foto’s te maken. Het was gewoonweg te donker.

Wat ik wel heel sterk vond van de organisatie was het spel van de illusie. Op een bepaald moment kregen we een scene met circuslichten en een omroeper. Je verwacht aan het einde dan een killerclown, maar deze bleef gelukkig uit. Wel was daar Harry…een zombie die zijn hoofd boven de grond kwam kijken. Ook de rituele verbranding van een heksenkring was ijzersterk. Niets in vlammen op laten gaan….wegsturen zullen ze je! De meeste gebeurtenissen waren redelijke rustige scenes met soms een schrikmoment. Een arm wat vast gepakt wordt, een aap wat uit de bosjes komt lopen….IJzersterk gespeeld van alle vrijwilligers.

Enkele slimmeriken in de groep hadden zaklantaarns meegenomen. Op zicht natuurlijk logisch, maar voor een spooktocht is dat wel een dooddoener. De illusie wordt dan door licht helemaal vergald. Toch had de jeugdclub daar ook over nagedacht. Bij aanvang van de tocht werd er door een dolle professor gewaarschuwd dat licht de onsterfelijken juist nog bozer zouden maken en deze zouden er dan alles aan doen om degene met het licht weg te nemen van de groep. Ineens bleken die zaklampen niet meer nodig en bleven ze de hele tocht uit! 😉

Feest

Eenmaal terug kon er nog een klein feestje gevierd worden in het boshuis. Het boshuis is een prachtige boogkerk met van oude invloeden van vroeger. Sinds kort heeft deze kerk zijn officiële functie verloren en heeft het dorp een nieuw doel gegeven aan deze toch wel historische plek (of was het nu hysterische plek?) Het is dan ook heel apart om te zien hoe er feest gevierd wordt in een kerk. Zeker met zo’n “heidens” feest als Halloween. Het gaf voor mij gevoel juist die extra dimensie die het nodig kan hebben om het bijzonder te maken. Het werd daar zelfs nog een tikkie geloofwaardiger door.

Niet voor angsthazen!

Emma was inmiddels doodop. De tocht was enorm uit gelopen en de klok wees ondertussen al kwart over tien aan. Thuis was ze er nog helemaal vol van en wilde ze alles vertellen aan haar vader, opa en oma. Ik heb haar even laten gaan, maar dan was het toch echt tijd om er een eind aan te breien. Helaas niet voor lang….een uur later stond ze weer voor mijn neus net als twee uur later. Hoe bedoel je niet voor angsthazen? Emma heeft er nu schoon genoeg van en heeft zelfs haar twijfels of ze volgend jaar ook mee zal lopen. Zeuren om de Siddertocht? Dat doet ze zeker niet meer.

Moraal van dit verhaal? Ook al lijkt zo’n tocht heel erg leuk en zal jouw kind vooraf de ernst niet inzien, wees daar dan wel op voorbereid. Schat vooraf goed in of jouw kind het wel of niet aan kan en hou daar ook vooral rekening mee. Eenmaal in een dergelijke tocht of rondgang is het vaak niet mogelijk om te stoppen.

Wie van jullie heeft ook wel eens zo’n enge spooktocht meegemaakt?

 


Over Linda

Aangenaam...Linda, mama van 2 heerlijke dochters die heel goed weten wat ze willen. Ik neem ze mee langs leuke activiteiten waarvan ze de les (hopelijk) meenemen in het leven.