Bloedstollend spannend!


Voetbalspam!

Ik heb bewust de afgelopen tijd mijzelf rustig gehouden met wat betreft de voetbalperikelen van mijn dochter. Een jaar geleden plaatste ik regelmatig blogs over voetbal, het spelen van Emma en de voortgang van het team, maar het afgelopen jaar zijn er nog amper berichten verschenen. Niet op de blog en niet op Social Media. Het lijkt zelfs alsof ze gestopt is…

Team E2

Het tegendeel is waar. Ze is inmiddels een trotse medespeler van de E2 op de club en onder begeleiding van haar vader speelt ze zich iedere week uit de naad samen met haar 7 teamgenoten. De laatste tijd heb ik weinig kunnen genieten van haar speelkunsten op het veld. Meestal zat ik dan in het zwembad zodat Isis haar zwemdiploma kon gaan halen. Inmiddels heeft zij haar zwemdiploma B in ontvangst genomen en is het voor Isis en mij weer mogelijk om op het veld te kijken.

De afgelopen weken ging het lekker met het team. Iedere week kwam dochterlief weer thuis met de mededeling dat ze gewonnen hadden. Scores in de dubbele cijfers waren standaard….10-1, 12-1 en zelf eens 16-1! Ze hebben tot nu toe nog geen wedstrijd verloren, Yay! Sinds half oktober voeren zij dan ook de lijst aan van de competitie. Zo trots als een pauw komt ze iedere week binnen en verteld ze in geuren en kleuren hoe de wedstrijd verlopen is.

voetbal

Meidenvoetbalschool Twente

Zou ze dan toch technisch vooruit gaan met haar voetbalkunsten? Afgelopen vrijdag kreeg ze namelijk de laatste training op de vrijdag. Tien weken lang heeft ze techniektraining gehad van Meidenvoetbalschool Twente met trainers van o.a. het dameselftal van FC Twente. Tien weken lang 3 keer in de week trainen….oef! Gelukkig draaide ze daar haar hand niet voor om. In een van de eerste weken heeft ze halverwege 1x de training moeten opgeven vanwege een flinke botsing met gym op school. Haar scheenbeen was (niet gelogen) drie kleuren blauw en ze had daar enorm veel last van. De scheenbeschermers klemde om de blauwe plek en heeft halverwege (ook enigszins gedwongen door mij en vriendlief) de handdoek in de ring gegooid. De rest van de trainingen heeft ze zich van haar beste kant laten zien. Niets was te veel.

Afgelopen weekend

Deze zaterdag, de een na laatste wedstrijd van het seizoen voor de winterstop, stond er een wedstrijd op de planning waar je u tegen zegt. Na alle voorgaande overwinningen waren enkele ouders al enthousiast bezig met de voorbereidingen op de huldiging. De platte wagen stond al klaar, zogezegd. Ze konden deze zaterdag immers kampioen worden! Feest in de tent! Maar…ze moesten dan wel winnen van de nummer twee in de competitie: WSV. Net als ons nog geen wedstrijd verloren en als club eeuwig lastig! Een gedreven ploeg dat zich net zo in de competitie hebben vastgebeten als ons team. Verliezen was voor hen gewoonweg geen optie!.

Op de app was het afgelopen week dus een komen en gaan van opmerkingen. We moeten wat organiseren! Wacht maar even, we moeten het wel eerst winnen! Het wordt een lastige! Maar als ze kampioen worden dan hebben ze niets! Ze moeten het eerst  maar eens doen! De clubapp was verdeeld van meningen met eens zoveel opmerkingen. Heel lief natuurlijk, maar realistisch gezien moeten ze nog twee wedstrijden en die zijn alles bepalend! Daarnaast zijn de opmerkingen ook niet echt bevorderlijk voor de kinderen. Ze zijn al zo zenuwachtig! Laat ze eerst maar eens lekker spelen, dan zien we wel verder. Huldigen kan ook die week erop nog!

De wedstrijd

Het was druilerig, koud en vies weer. Vriendlief was zelf ook enorm zenuwachtig. Vandaag moest het gebeuren.

In de afgelopen weken is al eens gebleken dat vriendlief een zeer bevlogen leider van het team is. Van de ouders komen al “pesterijtjes” met opmerkingen zoals “je zou even een matje neer moeten leggen, dan kan je even in de rust mediteren!” of “Denk aan jezelf…ZEN!” Een tijdje terug hebben we dan ook over de app een foto gedeeld waarbij vriendlief, na de wedstrijd, zat bij te komen op zijn yogamatje. De reacties waren natuurlijk niet uit de lucht.

zen-voetbal-vk

Om het ijs een beetje te breken had ik deze ochtend het matje meegenomen naar de wedstrijd. Gedreven zijn voor een wedstrijd is goed bedoeld, maar er zijn grenzen. Die grens wilde ik op deze manier aangeven en dat is dan ook goed gelukt. Tijdens het warming-up liet ik Isis het matje brengen naar haar vader. De jongens en meisjes van E2 braken in lachen uit en het ijs was gebroken. De gespannen koppies waren stonden ineens heel anders!

Bloedstollend

De wedstrijd zelf is niet goed geweest voor mijn gezondheid. Na een minuut of vijf maakten wij het eerste doelpunt. Yes! 1-0….nog geen twee minuten later maakten de tegenstander al weer een tegendoelpunt: 1-1. Tien minuten later: 1-2! Stond de tegenstander ineens voor, maar ons team besloot het er niet bij te laten. Ook nu nog geen twee minuten later: 2-2! Nu trokken wij de boel weer recht (gelukkig!)

Na de pauze waren ze lang aan elkaar gewaagd. Tot zo’n vijf minuten voor het einde: 3-2! Balen! De toeschouwers zagen dat er niet zo heel veel tijd meer over was en begonnen de hoop al enigszins te verliezen…..Een allerlaatste actie….nog een kans! Meer hadden we niet nodig! De minuten kropen voorbij en we zagen het allemaal niet meer zitten. Het zou de eerste wedstrijd zijn die het team zou verliezen. Niet erg, maar wel zo sneu! Er waren nog maar een paar minuten over en Team E2 ging nog een laatste keer in de aanval op de tegenstander. De bal werd lekker rond gespeeld en kwam voor het doel. Nog een allerlaatste kans…..GOAL! 3-3! Uiteindelijk kreeg Emma de laatste kans en benutte ze deze om de bal eens lekker in het doel te raggen. Even een verslag van onze bevlogen leider:

“Bal kwam stuiterend aan. Ze hield hem tegen en hield hem 1x hoog. Daarna schoot ze met een lob in het doel over de keeper en bijna alle spelers van de tegenstander. Bijna in de kruising!”

Deze bevlogen leider vierde zijn eigen feestje door al juichend een ererondje over het veld te maken. Het is dus overbodig om te zeggen hoe trots hij wel niet is op zijn team E2. Voetballen doe je namelijk niet alleen, maar met een team….(aldus de leider van de E2).

Nog niet voorbij!

De eindstand bleef 3-3 en de jongens van de tegenpartij waren alles behalve blij. Je zou haast zeggen dat er dan nu ook voor hen nog een kansje zou zijn, maar zij hadden zich zo ingesteld op winst dat ze met de staart tussen de benen afdropen. De beste van het stel was echter nog wel zo sportief om te zeggen: “alvast gefeliciteerd met de aanstaande kampioenschap!” Nou…we moeten eerst nog maar eens zien. Volgende week moet ons team namelijk tegen de nummer drie van de competitie en dat is ook niet makkelijk! We zullen echt onze best nog moeten doen.

Het gelijk spel werd in de kleedkamer gevierd met een lekkere chocoladeletter. Piet was namelijk tijdens de wedstrijd de kleedkamer in geweest en had deze lekkernij met gedicht achter gelaten. Na het douchen en aankleden werd er ook nog eens een patatje gegeten met het team. Vriendlief is onlangs jarig geweest en had dus met de ouders afgesproken dat hij na deze wedstrijd zou trakteren.

En nu? Voor de komende week geef ik vooral mijn nagels eens een lekkere verwenbeurt. Na de afgelopen week en gezien de komende wedstrijd hebben mijn nagels wel een lekker badje verdiend ­čśë

 


Over Linda

Aangenaam...Linda, mama van 2 heerlijke dochters die heel goed weten wat ze willen. Ik neem ze mee langs leuke activiteiten waarvan ze de les (hopelijk) meenemen in het leven.