Een zomer om nooit te vergeten


Wow…dat klinkt nog eens positief! Het lijkt erop dat de vakantie zo op het lijstje kan van de top tien beste vakanties….of toch niet? Helaas kan ik daar over deze zomerseizoen niet mee praten. Onze vakantieperiode is nogal…(hoe zal ik het eens goed benoemen?)…letterlijk èn figuurlijk in het water gevallen. Het leek wel of de weergoden ons het mooie weer niet gunden. Was het eens mooi weer…waren wij weer aan het werk. Waren wij vrij….was het weer om te huilen. Heel soms mochten we een dagje genieten van de zon….bleek in de avond de hemel open te splijten tot een genadeloze plens water. En dan was het weer lekker….dan waren wij aangewezen tot onze tuin. Niet dat het in onze tuin nu zo slecht vertoeven is, maar saai vind ik het wel!

rain-floor-water-wet-69927

Niet omdat het kan, maar omdat het moet!

Behalve dat het weer niet mee zat dit jaar, waren we dit jaar ook nog eens onfortuinlijk met onze gezondheid. Zo begon vriendlief de drie weken vakantie met een gescheurde spier, opgelopen tijdens een leuk spelletje zeskamp op ons vakantieadres. Niets ernstigs, maar meneer kon de eerste drie weken (van de drie weken vakantie) amper lopen.

Tijdens de eerste week van school viel mevrouw Emma flauw in onze hal en om de rampenmaand even af te sluiten maakte ik afgelopen vrijdag nog even snel een snoekduik onder de douche. Een flinke bult op mijn hoofd, een grote schaafwond op mijn onderarm van mijn pols tot mijn elleboog en spierpijn in spieren waarvan ik niet wist dat ik daar trotse eigenaar van was.

Gelukkig bleek er met Emma niets aan de hand, alhoewel het beeld me nog dagelijks voor mijn ogen voorbij flitst. Ze bleek iets te snel te zijn opgestaan, waardoor haar bloeddruk iets te laag werd. Jammer genoeg ondervind ik zelf nog dagelijks hoe lastig het is om te vallen onder de douche. Zelfs een zonnebril op mijn koppie wordt als naar ervaren en ook het steunen op mijn bureau heeft als gevolg dat ik regelmatig door de grond ga. Gelukkig gaat het iedere dag een beetje beter.

Genoeg tijd om dan lekker te bloggen

Je zou zeggen dat ik dan zeeën van tijd over hou om jullie te vermaken met leuke verhalen. Ook dat was jammer genoeg niet het geval. Terwijl wij om beurten flink in de lappenmand zaten (zitten), werd er nog wel het een en ander verwacht van ons. De eerste week waren we op vakantie.

We hadden een kleine vakantie om de hoek in een huisje wat nog geen 10 kilometer verwijderd is van ons huis. Ook al waren we slechts een op een steenworp afstand van ons huidige adres, het is toch wel noodzakelijk om alles mee te nemen wat nodig is op vakantie. Een pluspuntje: zodra we iets vergeten waren, konden we het gelijk even ophalen.

Ik heb op dat moment nog wel een aantal blogs geschreven over de olympische spelen, maar verreweg de meesten blogs die in de planning zaten, vielen in het water. Daarna sloeg het noodlot toe. Met een vent die wel wilde, maar bijna niets meer kon, word er wel het een en ander van je verwacht. Een stukje zorg is dan gewoon noodzakelijk. Daarbij wil je het ook nog leuk maken voor de rest van de familie. De plannen werden dus flink overhoop gehaald! Een dag naar de Efteling en Walibi werden gelijk op de lange baan geschoven.

collage speelweek

De laatste week van onze vakantie (en ook de laatste week van de schoolvakanties regio midden) stond in het teken van de Klarenbeekse VakantieSpeelweek. Een enorme happening hier in het dorp met gemiddeld bijna 200 kinderen per dag. Hutten bouwen, spelen, tutten en sportief bezig zijn. Onze dochters hebben zich die week, wat overigens geheel in het teken stond van de Olympische spelen, niet verveeld.  Voor ons een week om lekker rustig aan te doen. Wij namen de tijd om eens te gaan shoppen, lekker op een terrasje te lunchen en te chillen. Veel meer was toch niet mogelijk 🙂

De zomer voorbij

En dan wordt het weer tijd om aan het werk te gaan. Ik ervaar die eerste weken altijd als “effen wennen” Na drie weken een eigen agenda er op na te houden, wordt ineens jouw agenda gevuld. Mijn werk is rustiger dan thuis. Ik hoef dan even niet van hot naar her te hollen. Even geen taxichauffeur te zijn, even geen chefkok, even…nou ja…je snapt me wel. Dit jaar stond mij echter een verrassing te wachten op mijn werk.

De directie van mijn werk heeft sinds vorig jaar november een nieuw pand op het oog. In de eerste maanden van dit jaar stond voor hen alles in het teken van de grote verbouwing. Logisch, want er stonden nog heel wat wensen op het lijstje. Aan een nieuw pand alleen heb je niets. Op een dag zal er, na een grote verbouwing, ook een grote verhuizing plaats vinden. Dit was bij mij bekend, maar daarbij was mij ook verteld dat de verhuizing zou plaatsvinden tijdens mijn vakantie.

Niets was minder waar. Al vanaf dag èèn bleek het meeste nog op het to-do lijstje te staan. Mijn spullen stonden zelfs nog in het oude pand en ik kon daar niet eens bij komen. Het werd een week van opruimen en schoonmaken. Nu heb ik niets tegen opruimen en schoonmaken met een doel, maar dit kwam na drie weken vakantie rauw op mijn dak.

Klussen

Week twee werd een week van klussen. We kregen keurig een lijstje met werkzaamheden die af moesten voor de “grand opening”. Alle normale werkzaamheden werden geblokt en we werden geacht het pand “openingsklaar” te maken. Ik vind dit stiekem wel leuk. Je ziet namelijk een pand snel veranderen van een bende naar een mooi geheel.

tapijt

Meestal ben ik een persoon van de ideeën en niet volledig van de uitvoer. Knutselen kan ik wel, maar zodra er een verbouwing gaande is, beperk ik me meestal tot het hanteren van een kwast. Waar een verbouwing op het werk niet goed voor is! Ik weet nu dat ik ook prima uit de voeten kan met het leggen van tapijttegels. Het duurde even, maar aan het einde van de week was het magazijn keurig betegeld met de oude tapijttegels van het vorige pand. Ik kwam precies uit en op zich mag dat al een wonder heten. Het is namelijk niet makkelijk om een magazijn te betegelen waar de schappen al staan en de voorraad al in de schappen ligt.

Na de eerste dag was ik mud tot op het bot. Mijn knieën waren beurs en ik zodra ik zat, werden mijn spieren zo stijf! Thuis kon ik niet eens meer de trap opkomen! Zo moe! Dag twee ging het al veel beter en was ik gelukkig binnen een driekwart van de dag klaar. Afgelopen vrijdag was de opening van het pand en uiteindelijk is alles goed gekomen. Op naar een nieuw begin!

De toekomst

De afgelopen weken was een periode van uitersten. Achteraf vond ik mijn vakantie rustig, té rustig naar mijn zin. Doorgaans ben ik een persoon dat bezig wil blijven, weg wil gaan en avonturen wil beleven. In deze zomer is dat even niet het geval geweest en daar wordt ik juist onrustig van! Vervolgens werd er op het werk zoveel van ons verwacht dat de vakantierust in een adem weggevaagd werd. Ook niet zo lekker om mee te beginnen, maar het was even niet anders.

We gaan nu vol goede moed weer aan het werk en hopen dat we de rest van het jaar met goede gezondheid kunnen afsluiten, dat de rust weer arriveert op ons huisje en we weer lekker vakantieplannen kunnen maken voor het volgende jaar. We hebben stiekem al wat vernomen en hopen dat dit plan door gaat. Mysterieus…jazeker! Zodra we wat meer zekerheid hebben hoor je meer.

Hoe was jouw vakantie?


Over Linda

Aangenaam...Linda, mama van 2 heerlijke dochters die heel goed weten wat ze willen. Ik neem ze mee langs leuke activiteiten waarvan ze de les (hopelijk) meenemen in het leven.