Hou eens op met angst zaaien! #PrayForParis


Het is zaterdagochtend en ik sta bij mijn jongste dochter voor het raam naar de zwemles te kijken. Ondertussen check ik mijn telefoon. Het nieuws vult zich met de meest vreselijke berichten en mijn Facebook vult zich met eens zoveel berichten van bloggers die hun hart willen uitstorten. #PrayForParis is op Twitter “Trending Toppic”. Parijs is aangevallen en de wereld schud op zijn grondvesten.

#PrayforParis @Jean_JullienMet dat de media-aandacht alsmaar groter wordt, gaan mijn nekharen steeds verder omhoog staan. Is dit waar we naar toe willen? We geven nu aandacht aan een onzichtbare vijand! We erkennen dat ze er zijn (al is dat niet moeilijk met die vele berichten de ze ook zelf de wereld in helpen). Ik ben wel betrokken bij het lot van onze medemens in Parijs, maar ik weiger deze organisatie een platform te geven waarin ze steeds meer aandacht gegeven krijgen. Een organisatie die alsmaar weer met meerdere namen in het nieuws komt, maar waarvan één naam nota bene mijn jongste dochter als roepnaam draagt. Ik kan er wel om janken.

Negatieve aandacht is ook aandacht

Vanaf dag één werd er mij bij de geboorte van mijn kinderen door alle wetenschappers op het hart gedrukt: “geef kinderen positieve aandacht, dit zal jouw kind werkelijk helpen opvoeden. Schreeuwen en straf geven helpt niet, want negatieve aandacht is ook aandacht en dan blijven ze in het negatieve gedrag hangen!” Hoe zeer je deze organisatie virtueel achter het behang wil plakken, ze zullen doorgaan om aandacht te vragen. Je kan ze haten, willen wreken of misschien nog erger, ze zullen niet stoppen. Dat maakt me bang, heel bang.

Waar zal dit eindigen? Sterker nog…hoe kan ik mijn gezin hiertegen beschermen? Ik weet het niet! Ik las vandaag een stukje in de krant over Geert Wilders. Die heeft gezegd dat alle IS-strijders moslim zijn…Tja meneer Wilders…dat zal best kunnen, maar niet iedere moslim is een IS-strijder. En juist die stelling maakt het voor mij zo moeilijk…

prayforparis Le Figaro

Onzichtbare vijand

Ik sprak al eerder over een onzichtbare vijand, want in mijn ogen is een IS-strijder nagenoeg onzichtbaar. Het kan namelijk iedereen zijn…Iedere moslim, maar ook iedere Jan Modaal die niet tevreden is over zijn eigen geloof, kan aansluiten bij deze terreurorganisatie. Zoals ik ook al eerder aangaf…over het algemeen is iedere IS-strijder moslim, maar niet iedere moslim is IS-strijder…. Moeten we dan dat beste vriendje Mustafa van jouw zoon ook maar veroordelen? Ik denk het niet!

Onzichtbare vijand…juist ook omdat ze zich kunnen scharen onder het “gewone” volk. Ze reizen mee in vliegtuigen van doodnormale charters. Ze komen aan land met de grote schare aan vluchtelingen. Ze kunnen valse paspoorten verkrijgen waardoor ze moeiteloos mee van het ene land naar het andere land kunnen lopen. Het zijn gewone, doodnormale uitziende mensen met een verknipt gevoel voor geloof. Ze geloven in een wereld die hun voorgeschreven wordt door…tja door wie weet ik eigenlijk niet eens. Sterker nog…ik wil het niet eens weten.

Afgelopen vakantie waren we met ons gezin in Kamp Westerbork. Verschrikkelijk wat er in die tijd gebeurd is…dat is duidelijk, maar in ieder geval was deze vijand “zichtbaar”. Zowel vijand als bedreigde mensen waren duidelijk te herkennen aan kleding. Beide groepen waren trots op waar ze voor stonden en trots in wat ze geloofden. Dat maakte die hele oorlog een stuk makkelijker, niet minder erg. Nu weet je niet eens tegen wie je vecht, laat staan hoe ze er uit zien.

Angst zaaien

Met deze enorme onzekerheid borrelt bij mij gelijk een gevoel van angst naar boven. Logisch…alles wat ieder bericht in de media ons verteld is gebaseerd op een verhaal. Pas op! Doe dit niet, doe dat niet…want anders…Met dat ik daarover nadacht, kwam het besef dat ook ik me daar zelfs aan schuldig maak. Dagelijks vertel ik mijn kinderen wat ze nu wel of niet mogen doen, want anders zou er wel iets kunnen gebeuren. Klasgenootjes die jouw kinderen verhalen vertellen, waardoor jouw kind na negen jaar niet bang te zijn geweest voor onweer, ineens bang wordt van een beetje wind en regen! Collega’s die op het werk die elkaar aansteken met hun meningen en visies op het leven. Collega-bloggers die mooie verhalen vertellen over hoe ze strijdlustig ze zich voelen na deze enorme aanslag op de mensheid, maar ondertussen zelf nog banger zijn geworden dan dat ze al waren. Onze hele samenleving is erop ingespeeld dat we informatie zoeken en krijgen (gevraagd of ongevraagd). We hebben vragen en gelijkertijd eisen we een antwoord. Hierdoor gaan mensen waar wat zeggen…of dit nu de werkelijkheid is of niet.

Een tijdje geleden lazen we allemaal dat we geen vlees meer mochten eten, want dat zou kankerverwekkend zijn. Een dag later werd deze statement alweer afgezwakt. We mochten wel vlees eten, maar met mate. Iedere dag krijgen we weer regels opgelegd van “officiële instanties” die denken dat ze alles weten, maar vervolgen hoor je een jaar later dat er toch een ander advies gegeven wordt. Ik weet niet meer wat ik moet geloven…Ik weet niet meer wie ik nu moet geloven. We gaan nu naar een leven waarin we constant onszelf af gaan vragen: “is dit nu wel de juiste keuze?” We gaan aan onszelf twijfelen wie we zijn en hoe we ons moeten gaan gedragen. Hoe verknipt is dat eigenlijk!

Ik zou nu alleen nog maar kunnen vragen aan de mensheid: Zullen we allemaal nu eens stoppen met angst zaaien en zullen we met zijn allen weer eens vertrouwen krijgen in onszelf? Ik ben het namelijk al lang kwijt en ik wil het terug!


Over Linda

Aangenaam...Linda, mama van 2 heerlijke dochters die heel goed weten wat ze willen. Ik neem ze mee langs leuke activiteiten waarvan ze de les (hopelijk) meenemen in het leven.