Soldaat van Oranje, de Musical 2


Eind januari had ik een hele planning gemaakt voor de maand februari. Een van de onderdelen was het organiseren van een coladisco op school. Nou, daar kwam ik even snel op terug, begin februari. Was ik me toch iets groots vergeten!

We gaan even terug. Terug naar augustus 2014. Begin augustus is mijn verjaardag. Wat geef je nu iemand die al alles heeft (kuch)? Juist, een paar kaarten voor een avondje uit. Mijn ouders hebben mij toen een avondje Soldaat van Oranje cadeau gegeven. Al die tijd stonden deze kaarten stof te happen in mijn kast. De dagen werden weken, de weken werden maanden en de planning werd volgepland met leuke activiteiten. Zo ook met de coladisco op de school van mijn kinderen. En nu raad je het natuurlijk al…laat dat nu dezelfde avond wezen.

Tja, dat is dan een hele omschakeling. De coladisco werd wel verder georganiseerd, de inkopen werden geregeld, de hapjes werden verzorgd. Moe en voldaan bracht ik alle spullen om half 3 naar school en vertrok met goede hoop. Ik kon er immers verder niet bij zijn, maar ik had alle vertrouwen in de overgebleven moeders en vaders, die uiteindelijk de coladisco een immens succes hebben gemaakt. De volgende dag hoorde ik de verhalen aan van mijn dochter en ze had genoten. Eind goed al goed!

Kamp gubySoldaat van Oranje

Ook al was om half 3 de kous voor mij af, mijn dag begon nu pas! Vanwege vakantieverkeer en weekenddrukte zijn mijn moeder en ik om vier uur vertrokken naar Katwijk. Redelijk vroeg, dat wel, maar ik wilde daar nog een hapje eten. Na een voorspoedige reis konden we nog net in het restaurant aanschuiven om de inwendige mens te versterken. Ook al is de keuze reuze (neh, ze hebben alleen biefstuk of zalm), de kwaliteit was uitstekend te noemen. Typisch een geval van kwaliteit boven kwantiteit en ik vind dat ze daar goed voor gekozen hebben.

Soldaat van Oranje is begonnen in oktober 2010 en is inmiddels de langstlopende musicalproductie ooit in Nederland. Een bezoek eerder in deze periode was nooit aan de orde. Ik had eerlijk gezegd mijn twijfels. Niet over de productie, maar over het onderwerp. Oorlog en drama was nooit mijn pakkie an, zullen we maar zeggen. Toch bleven er lovende berichten stromen en werd mijn interesse gewekt. Niet voor het verhaal, maar wel voor de uitvoering. Ik was nieuwsgierig geworden naar het draaiende podium en vaste decoropstellingen. Een unicum in de theaterwereld en ik wilde dat wel eens met mijn eigen ogen zien.

bomber Gigglekid

De voorstelling

Het verhaal is voor velen bekend. De film is inmiddels ook een klassieker in de Nederlandse geschiedenis en daardoor hebben menig volwassene dit verhaal wel meegekregen. Was het niet tijdens geschiedenisles op school, dan was het wel tijdens de vele vertoningen op tv die het belang van herdenken hoog houden rond 4 en 5 mei. Het is dan ook een mijlpaal in onze geschiedenis, hoe treurig deze dan ook was. In de aanloop van deze avond heb ik met mijn moeder over de oorlog gesproken. Zij is van na de oorlog en bekende ook dat ze in haar familie er weinig van meegekregen hadden. Het enige wat ze  regelmatig over de oorlog hoorde, was dat ze moeilijk aan eten kwamen en dat mijn opa dan weer de boer op moest om eten te zoeken voor zijn gezin. Schrijnend, dat wel, maar echt dramatische gebeurtenissen in die oorlog is mijn familie bespaard gebleven.

De voorstelling was in een woord indrukwekkend te noemen. Wij zaten op rij 4 en konden zo de spelers tot op de microfoon bewonderen. Elk detail was uitstekend te zien en soms was het zelfs alsof je persoonlijk aangekeken werd. Onzin natuurlijk, maar toch…Het decor maakte al zijn verwachtingen waar. Adembenemende details, aangevuld met immens grote filmbeelden om het geheel af te maken. Het was alsof je terug werd geworpen naar de jaren 1940-1945. De verbazing die op onze gezicht te lezen was bij de scenes aan zee…ongelooflijk! Klotsend water op een zandstrand, de zilte zeelucht. Ik miste alleen nog een zeebriesje op mijn gezicht. Juist ook omdat het podium rond loopt, leek het alsof je zelf meespeelde in de productie.  We werden dan ook echt meegesleept met het hele verhaal! We waren geen toeschouwers meer, maar voelde de emoties tot op het bot. De verdriet, de angst en de verslagenheid, en dat was alleen nog maar het verhaal voor de pauze. Het schieten met wapens, de bombardementen waarbij in de scenes ook werd gewerkt met echt vuur. De warmte straalde op onze huid. Brokken in de keel werden weg geslikt en de schreeuw werd ingehouden op spannende momenten. Ik was bijna in staat om een speler te waarschuwen voor gevaar.

soldaat van oranjeOordeel

Ik heb in augustus op het punt gestaan om Emma mee te nemen naar Soldaat van Oranje. Ze wilde zelf niet, juist omdat dit nog niet echt in haar beleving zit. Dit komt nog wel. Achteraf ben ik blij dat ze niet wilde. Het is te intens, zeker voor een jong kind zoals zij. Het is jammer dat deze productie niet zo heel lang meer zal lopen, anders had ik haar over een paar jaar zeker hier mee naar toe willen nemen. Zo realistisch kan je een beleving over de tweede wereld oorlog niet hebben. Ik zou bijna zeggen dat iedereen deze musical moet gaan zien, juist om de herinnering levendig te houden. Het was vreselijk die tijd en deze musical laat dat in al zijn facetten zien. Het was een intense ervaring en ik ben nu blij dat ik geweest ben.

Ook al laat Soldaat van Oranje een vreselijke periode zien, een grappige noot werd ook niet ontweken. De scenes met Koningin Wilhelmina waren soms vertederend en af en toe zelfs lachwekkend. Ik heb haar zelf niet meegemaakt, maar mijn moeder herkende haar zoals ze ooit ook was. Het werd op het podium dus uitstekend vertaald. Een van de hoogtepunten was dan ook de thuiskomst van Koningin Wilhelmina per vliegtuig. De hangar ging open en de cast stond te vernikkelen van de kou in de regen. Helaas zaten wij zo dicht bij op het podium, dat wij zelf ook zaten te vernikkelen, maar dat had ik graag voor deze scene over. Het was overweldigend om een heus vliegtuig aan te zien komen, waaruit dan Koningin Wilhelmina uit stapt.

bevrijding 1945Aan het einde van de avond bleef bij mij een intens gevoel over, waarbij gelachen was maar ook een traan over mijn wang was gegleden. Overdonderd door de echtheid van deze voorstelling reed ik pas om kwart voor 12 het terrein af van het Theater Hangaar. Ik was blij dat ik deze musical eindelijk gezien had, maar tegelijkertijd vind ik het jammer dat deze productie bijna op zijn eind loopt. Ben je ook nieuwsgierig geworden naar deze musical? Kijk dan eens voor meer informatie op de officiele site van Soldaat van Oranje. Wees er snel bij, de productie stopt waarschijnlijk eind van dit jaar.

Dit artikel is niet gesponsord. Ik dank mijn ouders voor het geven van de kaarten voor deze mooie voorstelling. Foto’s heb ik helaas niet, deze mochten niet gemaakt worden tijdens de voorstelling. Logisch, maar daarom moeten jullie het doen met een aantal foto’s die ik bij dit onderwerp gezocht heb. De foto’s zijn van o.a. Gigglekid en Guby. De rest van de foto’s komen uit mijn eigen collectie van de grand defilé; viering 200 jaar koninkrijk in Apeldoorn.

 


Over Linda

Aangenaam...Linda, mama van 2 heerlijke dochters die heel goed weten wat ze willen. Ik neem ze mee langs leuke activiteiten waarvan ze de les (hopelijk) meenemen in het leven.

2 gedachten over “Soldaat van Oranje, de Musical

  • patricianeemtjemee

    Het lijkt mij inderdaad een hele mooie musical, maar hij is zo ontzettend duur. Op zich heb ik dat nog wel over voor een kaartje, maar je moet er ook nog heen (en weer terug naar huis) wat eten en je moet bijna al wel overnachten anders is het helemaal niet te doen voor ons. Maar goed, zeg nooit nooit…

    • admin

      Het is inderdaad een prijzige voorstelling, daarom was ik ook zo blij met mijn verjaardagscadeau 😉 Wij komen zelf uit omgeving Apeldoorn, dus de heenreis duurde anderhalf uur. Pittig, maar wel te doen. Mocht je een keer de kans krijgen…Zeker doen!

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.