Leerprestaties, belonen en faalangst 1


De basisschool. De naam zegt het al: een school dat zorgt voor het aanleren van de basis. We willen allemaal het beste voor onze kinderen en daarbij hoort dan ook een goede school.

Nu ga ik het niet hebben over het kiezen van een goede basisschool. Ik ga het niet hebben over de, soms ietwat oneerlijke, verdeling tussen scholen en het bestaan van zwakke en excellente scholen. Wie dit wat nader wil bekijken kan daarvoor terecht op de site van het ministerie. Die is duidelijk, al vind ik dit zelf een wassen neus. Maar dat is een compleet ander verhaal.

DSC_0013Leren presteren

Vorig jaar heb ik een drietal artikelen geschreven over de ontwikkeling van mijn oudste dochter en het gebruik van extra ondersteuning door lid te worden van Squla. Het ging goed met Emma. Ik informeerde regelmatig bij de leerkrachten en bleef ook trouw hameren op het gebruik van deze site, het extra oefenen met lezen en het onder de aandacht brengen van het nut van concentratie. Allemaal stuk voor stuk punten waar ze of moeite mee had, of wat ze eigenlijk te saai vond om te leren.

Misschien moet ik dat laatste even kort uitleggen. Dit gaat voornamelijk om het lezen. Ze vind dit saai. Tja, het is nu eenmaal wel nodig om de boeken op school te lezen, voordat ze door kan gaan. Ze kan namelijk wel lezen, maar heeft op school in de “saaie” boeken geen rust in d’r poeperd om eens goed te laten zien dat ze het wel kan. Hoe ik weet dat ze wel kan lezen? Thuis heeft ze een aantal dierenencyclopedieën die ze van voor naar achter uitleest en dan heb ik het hier niet over de kindervarianten van deze naslagwerken.

Maar goed, even weer terug naar mijn oorspronkelijke verhaal. We hebben de afgelopen tijd dus veel aandacht besteed aan haar manier van leren, het aanleren van concentratie en het vinden van hulp. Haar leerkrachten waren ook zeer tevreden. We hadden zelfs, na haar laatste rapport, belooft wanneer ze haar niveau zou verbeteren, ze een type-cursus mocht gaan doen. Dit wil ze namelijk al een jaar of twee.

P1100229CITO

Toen werd het eind januari. De toetsmomenten van Cito kwamen om de hoek kijken. In het weekend had ze me al verteld dat ze bijna twee weken toetsen zou krijgen, verspreid over een aantal dagen. Iedere dag vroeg ik haar hoe het ging en iedere dag kreeg ik trouw antwoord. Over het algemeen ging het wel goed, maar bij de rekentoets had ze toch wat meer moeite, vertelde ze zelf. “Het maakt niet uit hoe je de toets doet, als je maar je best doen” hoorde ik mezelf zeggen.

Vorige week was daar het moment van de waarheid. Emma kreeg haar rapport mee naar huis en die avond zouden we ook nog een 10-minutengesprek hebben bij de leerkracht. Het zat allemaal dicht op elkaar. Ik was die avond laat thuis van mijn werk en had nu welgeteld een kwartier de tijd om haar rapport te bekijken, voordat we op gesprek moesten komen. Vol goede moed sloeg ik haar map open, de berichten van school waren immers positief. Algemeen gedrag: Goed. Concentratie: kan beter (maar dat wisten we al lang). Tot hier alles zoals verwacht. Maar toen kwam de klap…Lezen 6-, rekenen 5? Ze was op de punten waar we het meeste mee aan de slag waren geweest, in niveau gezakt? Hoe kan dat nu? Je kunt je nu wel voorstellen hoe we die 10-minutengesprek in gingen…

Behoorlijk geïrriteerd liep ik het schoolplein op. Hoe kan dat nu? En alles ging zo goed? Ze was vooruit gegaan, deed meer haar best en dan toch achteruitgang in haar leerstof. Sterker nog…Zo slecht was het nog nooit geweest! Al vanaf het begin van het gesprek bleek dat de leerkracht er ook totaal niets van begreep. Beide niet trouwens, ze heeft twee juffen waar ze les van krijgt. We bespraken wat er aan de hand kon zijn en op alle punten waar ze voorheen moeite mee had, konden we niet anders vaststellen dat ze er enorm op vooruit was gegaan. Ze maakte verstandige keuzes in de klas, nam trouw een kladblok mee voor haar rekenwerk en bij een vraag die ze niet snapte ging ze toch door om het antwoord te achterhalen. Allemaal top!

image by Krzysztof Szkurlatowski; 12frames.eu

image by Krzysztof Szkurlatowski; 12frames.eu

Faalangst

Door kleine aanwijzingen hebben wij nu het vermoeden dat ze een soort faalangst aan het ontwikkelen is. Het enige wat slecht was op haar rapport waren de toetsresultaten van de CITO. Ik vraag me nu dan ook af of het hele CITO-systeem niet ietwat achterhaald is. De kinderen worden er alleen maar zenuwachtig van en dat bevorderd de prestaties allerminst. En wie heeft er eigenlijk bedacht dat kleuters ook maar getoetst moeten worden? Hebben we dan zo weinig vertrouwen in onze leerkrachten, dat we de kinderen moeten testen of zij hun werk wel goed doen?

Gelukkig wordt een beoordeling voor het voortgezet onderwijs niet alleen gebaseerd op toetsresultaten, maar toch. Wat zou er gebeuren als je een enigszins niet betrokken leerkracht heb, die het allemaal wel goed vind. Die kijkt dan niet meer naar het kind en zal dan een advies geven wat onder niveau kan zijn.

En wat is niveau nu eigenlijk? Ik snap best dat lezen, schrijven en rekenen een basis is om verder te kunnen gaan. Dat moet goed zitten, maar wanneer je mij ziet schrijven op papier, kan niemand dit lezen. Hoofdrekenen kan ik totaal niet, maar toch heb ik een HBO-diploma bedrijfseconomie op zak. Hoe zit dat dan? Het zegt dus helemaal niets over het niveau van een kind en wat het later kan gaan doen.

Belonen

Ook begin ik me af te vragen of het beloningssysteem bij het opvoeden van kinderen effectief is. Waarschijnlijk wil Emma zo graag haar type-cursus, dat de druk te hoog is geworden tijdens de toets. Op dat moment wist ze dat haar cursus van het resultaat af zou hangen, ook al hadden wij dit nooit zo geformuleerd. We hadden geen harde eisen gesteld, enkel gevraagd om een verbetering in haar rapport. Is dat dan zo slecht? Blijkbaar wel, weer een leermomentje, dit keer voor de ouders.

Dat ons systeem van hulp werkt, dat blijkt uiteindelijk wel. We blijven dus extra begeleiding geven door het aanbieden van Squla, extra leestijden en het belonen van goed gedrag. We hebben enkel een klein puntje aangepast. We laten het rapport niet meer spreken, maar de betrokken leerkracht! Die weet namelijk wel hoe een kind in elkaar steekt en een boekje niet!


Over Linda

Aangenaam...Linda, mama van 2 heerlijke dochters die heel goed weten wat ze willen. Ik neem ze mee langs leuke activiteiten waarvan ze de les (hopelijk) meenemen in het leven.

Een gedachte over “Leerprestaties, belonen en faalangst

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.