Een dwaas avontuur van een klein meisje 2


Het waren me een paar dagen wel. Onze jongste dochter besloot het oude jaar te beëindigen met een bijzonder treurig moment. Vaste lezers zullen dit wel in diverse blogartikelen hebben opgevangen. Toch zal ik het verhaal hier nog even kort vertellen.

Op 30 december van 2014 besloten we nog even een bezoekje te brengen aan Burger’s Zoo. Het jaarlijkse evenement Pasar Malam was weer bezig en ik wilde daar wel weer naar toe. Ik vind het altijd zo gezellig daar. Lekkere gerechten, leuke spulletjes en tropische muziek. Ideaal om een gure kerstvakantie mee te verwarmen. Ik moest zelf die dag nog werken, maar had wel geregeld dat ik eerder weg mocht. Om vijf uur kwamen we in Arnhem aan. Even snel een hapje eten en mijn dochters even laten uitrazen in de indoorspeeltuin. Dat was het plan. Dan waren ze tenminste mak wanneer we bij de markt van Pasar Malam zouden zijn.

Goh, bleek dat even anders te lopen. Na het eten zat ik even bij te komen van een drukke werkdag tot Emma kwam aanlopen met Isis in haar armen. “Ze is uit het klimrek gevallen” riep Emma naar mij. Ik nam een huilend meisje in mijn armen en probeerde haar te troosten. Tegelijkertijd probeerde ik uit haar te krijgen wat er gebeurd was. Ik kon er niet meer uit krijgen dan dat haar arm zeer deed en dat ze ook haar hoofd nog had gestoten. Emma vulde haar verhaal uitstekend aan en vertelde in geuren en kleuren wat er zich even daarvoor had afgespeeld. Ze was van de touwladder gevallen. Helemaal van boven af. “En dat is dan toch al snel zo’n 2 meter, mama!” wist Emma mij te vertellen.

Nu Isis enigszins gestopt was met huilen, keek ik nog eens goed naar haar. Ze hield angstvallig haar rechterarm vast en ik mocht daar absoluut niet aan komen. Dat ziet er niet goed uit. Emma was inmiddels weer verdwenen in de ruimte, dus nadat ik Isis weer aangekleed had met haar schoenen en jas, ben ik op zoek gegaan naar mijn oudste wervelwind.

Na een korte stop in het restaurant, waar iemand met EHBO ook concludeerde dat het niet helemaal OK was, belde ik met onze huisartsenpost. Overigens werden we verder wel geweldig op gevangen bij Burger’s Zoo. Ze konden niet zoveel doen, maar als troost kregen beide kidz wel een lekker koel ijsje. Dit deed Isis niet zoveel, dus na twee likjes werd het ijsje al weer weg gegeven aan een vriendje van Emma die ze even daarvoor had ontmoet.

Uiteindelijk zaten we een uur later bij de huisartsenpost van Apeldoorn. Na een kort consult werden we door verwezen naar de eerste hulp. Foto’s maken en de kinderarts wilde haar ook nog even zien. Ze was immers van 2 meter gevallen en alle valpartijen boven de meter moest langs de kinderarts komen. Protocol! Ach, ik heb liever het zekere voor het onzekere, dus laat maar komen. Het resultaat werd al snel duidelijk na het nemen van de foto’s. Zowel de ellepijp als het spaakbeen waren gebroken net boven de pols. Ai! Gelukkig bleek er met het hoofd niets aan de hand, dus ze hoefde verder niet ter observatie te worden opgenomen. Een paar uur later konden we de eerste hulp verlaten met een doodmoe meisje met haar armpje in het gips.Ik kan nu nog steeds rillen wanneer ik mij voorstel wat er op het moment van de val gebeurd is. Al tien jaar, sinds dat mijn oudste is geboren, was ik hier bang voor. Ik was zelf een stuntpiloot toen ik klein was en viel te pas en te onpas van hoogtes naar beneden. Hierbij heb ik gelukkig nog nooit wat gebroken, maar ik ben wel gehavend voor het leven door de vele littekens in mijn gezicht. Wanneer ik viel, kwam ik altijd wel wat hards of scherps tegen waardoor ik weer gehecht moest worden en het was altijd weer op mijn kin. Bij Emma hebben we het tot nu toe nog overleefd zonder ongelukken (even afkloppen!) Bij Isis is het tot nu toe al een heel ander verhaal. Zij lijkt wat dat betreft wat meer op haar moeder. Met nu als resultaat een gebroken arm. Arm meiske! Hoe dan ook, een ongelukje zit in een klein hoekje. Je kan het niet altijd voorkomen.

Nu een paar dagen na het ongeluk lijkt ze er goed mee om te kunnen gaan. Het gips is inmiddels wel wat los, maar dat zullen ze bij haar controle binnenkort wel oplossen, denk ik. Ze heeft gelukkig geen pijn meer en ook met de praktische probleempjes vind ze snel een oplossing. Zo kan ze weer tekenen (met links) wanneer ze een kopje op het papier zet. Zo gaat het niet schuiven. Ook haar kleding, hetzij aangepast, gaat weer enigszins normaal aan.

Inmiddels weten we, na de laatste controle, dat het een “mooie” breuk is. Het botvlies is niet beschadigd. Aan ons werd dit uitgelegd als dat het dan wel gebroken is, maar eigenlijk niet eens nodig is om in het gips te hebben. Het gips is voor de zekerheid zodat ze het begrijpen dat ze het rustig aan moeten doen. En zo ging ze, met hetzelfde gips, aangevuld met een mooi kleurtje gipsverband, weer naar huis. Vonnis: nog twee weken met het gips en dan mogen wij zelf deze eraf knippen. Nog even volhouden dus!


Over Linda

Aangenaam...Linda, mama van 2 heerlijke dochters die heel goed weten wat ze willen. Ik neem ze mee langs leuke activiteiten waarvan ze de les (hopelijk) meenemen in het leven.

2 gedachten over “Een dwaas avontuur van een klein meisje

  • Barbara

    Ah, wat naar. Wij hebben het ook gehad bij onze jongste dochter. Gevallen van de bank :[. Maar verbazingwekkend hoe snel ze met een gipsarm hun weg weten te vinden. Succes en sterkte

    • KidzBlozzy

      Waar wij beren op de weg zien, hebben die kleintjes zo hun weg weer terug gevonden. Wijsheid komt met de jaren, maar soms is het slimmer om niet zoveel te weten…;)

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.