Waar zouden we zijn zonder vrijwilligers?


Afgelopen weekend was NLdoet. Twee dagen van handen uit de mouwen steken voor onze medemens. Door heel Nederland werden verschillende projecten opgepakt waarbij zelfs ons koningshuis aan mee deed. Zoals jullie weten ben ik zelf regelmatig op school op school te vinden. De laatste tijd was dit wat minder aan het worden, maar toch bleef ik af en toe mee helpen bij verschillende activiteiten. Afgelopen vrijdag hielp ik mee met een High Tea op school, wat georganiseerd was in het kader van NLdoet.

Heel veel mensen zijn in zekere zin vrijwilliger

Onze dochters hadden een tijdje terug al een brief mee gekregen. Op vrijdag 10 maart zou er een High Tea georganiseerd worden en de kinderen mochten daarvoor maximaal twee personen uitnodigen waarvan ze vonden wie er een pluim verdiende. Het resultaat was verbluffend. Verreweg de meeste nodigden directe familie uit. Een opa of oma die regelmatig oppassen, een vader of moeder die veel deden voor de kinderen, een buurman of buurvrouw….de lijst was eindeloos. Onze dochters hadden opa en oma uitgenodigd en mijn jongste had zelfs mij op de lijst gezet voor een pluim. Ik was vereerd, maar tegelijkertijd was ik niet op de High Tea als gast. Ik was er om te helpen.

In bovenstaand geval is de lijn tussen familie en vrijwilliger vrij ruim opgevat. Over het algemeen is een opa of oma geen vrijwilliger, maar zijn doen vaak wel vrijwillig werk waar jij als ouder op dat moment geen tijd voor heb. Ze passen een keer op of halen een keer jouw kind van school omdat jij net even verhinderd bent. Zij doen dit dan vaak uit vrije wil terwijl jij anders een oppas zou moeten betalen om hetzelfde werk te doen. In mijn ogen worden opa en oma op deze manier dan ook vrijwilligers.

Het heeft mij wel aan het denken gezet. Waar zouden wij als ouders zijn zonder vrijwilligers? Ik kon op dat moment maar één conclusie bedenken…Helemaal nergens!

De wereld van vrijwilligers

Als je goed gaat nadenken hangt de hele samenleving aan elkaar van vrijwilligers. Neem nu onze kinderen:

  • Zonder vrijwilligers zouden ze geen leuke activiteiten hebben op school;
  • Zonder vrijwilligers zou Emma niet kunnen voetballen;
  • Zonder vrijwilligers zou Isis niet kunnen volleyballen;
  • Zonder vrijwilligers zouden er ook geen leuke activiteiten zijn zoals de Klarenbeekse Vakantiespeelweek, Jeugdclub, Koningsdag of Klarenbeekse kermis;
  • Zonder vrijwilligers zou er geen jeugdraad met carnaval zijn of überhaupt maar een carnavalsvereniging;
  • Zonder vrijwilligers zouden ze geen avondvierdaagse kunnen lopen;
  • Zonder vrijwilligers….ach je begrijpt mij inmiddels wel.

Vanaf het moment dat ik mij eenmaal besefte dat er onnoemelijk veel vrijwilligers nodig zijn om al die leuke activiteiten te organiseren, begon ik mij ook te beseffen dat er (in ieder geval in dit dorp) enorm veel vrijwilligers zijn! Ik heb het hier alleen nog maar gehad over de vrijwilligers die meehelpen met activiteiten voor onze kinderen! Het begon mij even te duizelen.

Zoveel vrijwilligers

Ik kan mij zo voorstellen dat het niet uitzonderlijk is dat wij hier in ons dorp zoveel vrijwilligers in onze samenleving hebben. Overal in Nederland zijn er ontzettend veel mensen die als vrijwilliger helpen aan een betere samenleving en toch hoor je daar bijzonder weinig over. Ga eens na!

Neem nu dit voorbeeld: jouw kind gaat naar voetbal. Bij onze club trainen ze vaak twee uur in de week. De trainer staat dus al twee uur van zijn eigen tijd op het veld voor jouw zoon of dochter. In een enkel geval is de trainer ook de leider van het elftal. Op zaterdag word er een wedstrijd gespeeld en vaak ben je dan al de hele ochtend onderweg. Dit kan je inschatten op zo’n drie uur elk weekend. In 1 week tijd hebben zij dus al vijf uur aan tijd en aandacht geïnvesteerd in jouw zoon of dochter. Dat is bijna 130 uur op jaarbasis! En dan heb ik het nog niet over eventuele vergaderingen of extra toernooien waar ook nog eens tijd in gaat zitten.

Vrijwilligers bedankt!

Ik kan mij enorm storen aan mensen die afgeven op de trainers, hulpouders of andere vrijwilligers. Er zijn ontelbare verhalen bekend waarbij trainers/leiders van sportteams de huid worden vol gescholden omdat hun oogappeltje niet in de basis staat van hun team. Ik zou tegen deze azijnpissers maar één ding willen zeggen. Ga het dan lekker zelf doen!

Ik ben juist dankbaar voor alle vrijwilligers die mijn kinderen willen leren hoe ze moeten sporten, ik vind het heerlijk om te zien hoe liefdevol mijn kinderen van school gehaald wordt door hun opa of oma, ik vind het fijn dat er zoveel georganiseerd wordt voor onze kinderen zodat ze niet iedere dag in de grote vakantie verveeld op de bank hoeven te hangen en Ik ben dankbaar dat er ook nog vrijwilligers zijn die mijn kinderen een andere kant van het leven laten zien. Een kant waarvan ik soms niet eens weet hoe het moet! Wie ben ik dan om hen te vertellen dat ze fout zijn?

Ik denk dat we uiteindelijk te weinig onze vrijwilligers bedanken. Wanneer is het de laatste keer geweest dat je de trainer van jouw zoon of dochter een compliment heb gegeven of heb bedankt voor de fijne training? Ik denk dat maar weinig ouders dit doen, laat staan de kinderen. Een goed voorbeeld begint immers bij de ouders. Daarom wil ik langs deze weg namens iedereen die wel eens vergeet zijn vrijwilliger te bedankt in het zonnetje zetten.

 

 

Liefs Linda

Over Linda

Aangenaam...Linda, mama van 2 heerlijke dochters die heel goed weten wat ze willen. Ik neem ze mee langs leuke activiteiten waarvan ze de les (hopelijk) meenemen in het leven.